Nieuw leven!

Nieuw leven!

Terwijl ik dit schrijf zit ik weer met tranen in mijn ogen. Tranen van verdriet en tranen van blijdschap. Verdriet om Maci, dat zij er niet mag zijn. Dat zij niet mag opgroeien in ons gezin zoals het hoort. En blijdschap om het nieuwe leven dat in mijn buik groeit. Blijdschap van de schoppen die ik voel..

Een wondertje is er weer gebeurd. Maar jeetje wat is deze zwangerschap zwaar. Niet eens zozeer vanwege de vele zwangerschapskwaaltjes, maar meer vanwege alle emoties, gevoelens en angsten die door mijn hoofd spoken. Wat als het weer misgaat, net zoals bij Maci.  Vanaf dag 1 dat ik wist dat ik zwanger was had ik gelijk deze nare gevoelens. Eerst geloofde ik het gewoon niet. Elke dag een test gedaan maar er waren overduidelijk 2 streepjes te zien. Toen met 6 weken een echo in Leiderdorp bij Kinderwens. En ja hoor er was zelf al een kloppend hartje te zien.. Ons embryootje is toch echt blijven zitten deze x. We waren blij, maar heel voorzichtig. Hebben het nieuws heel lang voor ons gehouden, puur omdat we deze keer gewoon niet ons geluk durfden te delen. Omdat we teveel angst hadden dat het toch weer mis zou gaan. De eerste 12 weken gingen ontzettend langzaam. Elke dag was er 1 dacht ik. Maar ook elke dag kan er iets misgaan. Ik had ergens een zin gelezen en deze is blijven hangen: De natuur telt niet… Kortom Omdat het al een keer is misgegaan betekend niet standaard dat het nu toch wel goed zo moeten komen. We kregen bij 8 weken nog een echo en ook op deze echo was een kloppend hartje te zien. Daarna gingen we verder op controle bij het LUMC in Leiden. Kinderwens had hun werk weer gedaan:)

Vanwege onze ervaring in het Alrijne hadden we vorig jaar al besloten om daar niet meer naartoe te gaan. Het vertrouwen is weg. Gelukkig hebben we in het LUMC een vaste gynaecoloog die ons er doorheen sleept. Om de 2 a 3 weken hebben we controle in het ziekenhuis en krijgen we een echo.     Dat helpt heel erg. Gewoon om ons erwtje te zien. Toch blijft de angst. Zelfs na de 12 weken.. Ik denk dat ik zo’n 14 weken zwanger was toen ik ontzettende buikpijn kreeg. Geen bloedverlies maar flinke steken in mijn buik die maar bleven komen.. Geen normale buikpijn zoals iedereen wel eens heeft. Toch maar gebeld naar het ziekenhuis en gelukkig mochten we gelijk langskomen. We hadden mijn ouders gebeld die op Emma zouden passen. Omdat er via de telefoon al werd gezegd dat het heel goed een verlate miskraam kon zijn. Zoveel emoties kwamen er weer los. Gelijk zaten we weer in het gevoel van Maci. Het maakt niet uit hoelang je zwanger bent of hoe oud je kind ook is. Er is altijd pijn en verdriet als het misgaat en je een kindje verliest. In het ziekenhuis werden we opgevangen door een ontzettend lieve gynaecoloog. Niet onze vaste, die was vrij maar wel een hele lieve vrouw. Ze pakte gelijk het echoapparaat en daarop zagen we ons kikkervisje heerlijk springen in mijn buik. De hele tijd dat wij daar waren was ze dus ontzettend beweeglijk. Achteraf blijkt dit het mooiste filmpje/echo te zijn die we tot nu toe gehad hebben. De buikpijn kwam niet doordat het fout ging met de kleine, maar waarschijnlijk vanwege mijn Colitis Ulserosa. Wat een opluchting..

Ik ben nu 37 weken zwanger en nog steeds heb ik deze angstgevoelens. Niet zo gek natuurlijk aangezien Maci met 38+3 is geboren en daarna is gestopt met ademen… Ik denk niet dat ik rust krijg na 38+3 weken maar ik weet wel dat ik wil dat ons kindje zo snel mogelijk geboren wordt. Daarom gaan we niet wachten tot 40 weken. Ik heb teveel angstgevoelens en teveel nare verhalen gehoord waarbij het in de laatste weken in de buik misging. Het zegt niks over mijn zwangerschap en ik wordt heel goed in de gaten gehouden met alle controles die ik maar wil, maar toch… Laat haar alsjeblieft gezond ter wereld komen, maar vooral gezond bij ons blijven…

==============================================================================

Bovenstaande heb ik geschreven met 37 weken maar kon ik  op dat moment nog niet delen… Nu ben ik 6 weken verder en terwijl ik dit schrijf is onze Liv geboren en ligt ze nu heerlijk in haar bedje thuis te slapen. Ze is geboren met 38+3… Niet bewust maar wel zo ingepland… De bevalling is goed en snel gegaan. Op 5 september om 17:00 uur naar het ziekenhuis gegaan om een ballonnetje te plaatsen. Dit kan de bevalling op gang helpen en is zonder medicijnen, wat ik heel graag wilde. Echter daar aangekomen bleek ik al 3 cm ontsluiting te hebben en heeft een ballonnetje dus geen zin meer. We mochten weer naar huis en dan de volgende ochtend weer terugkomen en dan zouden mijn vliezen worden gebroken. Dit zagen we echter niet zitten, wat als de weeën thuis beginnen, bij Emma en bij Maci had ik een hele snelle bevalling.  Ik wilde echt niet thuis bevallen, dan kan Liv niet aan de monitor en wordt ze niet volledig nagekeken. Nee dat is geen optie. Dus gevraagd of we mochten blijven. En dat mocht gelukkig… Die nacht weinig geslapen, niet omdat ik weeën had maar van de spanning. De volgende ochtend zouden mijn vliezen rond 8 uur gebroken worden. Echter na heel lang nagedacht te hebben wilde ik toch eerst de ruggeprik voordat mijn vliezen gebroken zouden worden. Achteraf maar goed ook. Want ze hebben 7 x moeten prikken voordat het goed zat.. Dat was best pijnlijk en duurde heel lang. Dat had ik nooit gered al zou ik weeën hebben gehad… Uiteindelijk om 12 uur werden mijn vliezen gebroken en ze wilde eigenlijk gelijk met de medicatie beginnen om de weeën op te wekken. Ik wilde echter wachten, misschien dat mijn lichaam het zelf wel zou regelen. Dit gebeurde gelukkig ook maar niet heel snel. En de verloskundige wilde na 1,5 uur toch beginnen met de medicatie omdat het nog heel lang zou kunnen duren voordat Liv anders geboren wordt en als je vliezen gebroken worden dan willen ze het liefst wel dat een kindje zo snel mogelijk ( in ieder geval binnen 24 uur) ter wereld komt. Ik zelf had ook zoveel spanning en angst dat ik het toen wel prima vond. De weeën kwamen toen heel snel. Jeetje wat een pijn was dat zeg, ze waren zo heftig dat ik het gewoon niet weg kon puffen. Het leek ook wel of de ruggeprik helemaal niet werkte zoveel pijn had ik. Tuurlijk had ik bij Emma en bij Maci ook, maar dit was gewoon niet vol te houden. Het ging ook zo snel. Uiteindelijk toch gevraagd of de medicatie kon worden stopgezet. Liever niet maar ze hebben het toch gedaan. Toen nam mijn lichaam het verder over en kreeg ik “normale” weeën! Ook wel heel pijnlijk natuurlijk, maar deze kon ik tenminste weg puffen. Ik kreeg al heel snel persdrang en gaf dat aan. De verloskundige ging voelen en op dat moment had ik 5 cm ontsluiting… Ik dacht dit meent ze niet. Liv moet er nu echt uit, ik hou het niet tegen hoor. En ik zei ( in mijn hoofd schreeuwde ik, maar volgens paul was dat niet zo:) ik moet echt persen hoor… En ben ook gewoon gaan brullen en gaan persen.. Toen voelde ze mee terwijl ik aan het persen was en toen ging het heel snel. Ik had zo de 10 cm ontsluiting en met denk 3 x persen werd Liv geboren. Op 6 september om 16:26 uur. Ik had mijn ogen dicht en pas toen ik haar hoorde huilen durfde ik ze open te doen… Wat een emoties gingen er door mijn hoofd. Ik brulde het uit van het huilen, ik was zo blij dat ze er was. 9 maanden lang in spanning en in angst gezeten, maar Liv is er nu toch echt en ze is gezond. We zijn tot zondag in het ziekenhuis gebleven. En al die tijd heeft de kinderarts Liv gecheckt en heeft ze 24 uur aan de monitor gelegen, naast mijn bed. Die tijd hadden we ook echt even rust. We konden het zien dat haar hartje het deed en als er iets aan de hand zou zijn dan kon er gelijk gereageerd worden. Die tijd is voorbij gevlogen. En nu is Liv alweer 5 en een halve week oud. Het gaat heel goed met haar en ze brengt zoveel vreugde. Toch merk ik dat het verdriet om Maci nu wel weer wat zwaarder is. De vraag spookt weer heel veel door mijn hoofd, waarom kon Maci niet blijven? Wat was er met dat meisje aan de hand. En dat doet zoveel pijn, het niet weten.. En nu ik Liv zo zie opgroeien voel ik de pijn en het verdriet om Maci weer opbloeien. En dat is zo dubbel. Aan de ene kant nog steeds zoveel pijn en verdriet om Maci en aan de andere kant zoveel blijdschap en vreugde om Liv! Ik denk dat dit altijd wel zo zal blijven. Ik geniet in ieder geval heel erg van Liv en zal altijd verdrietig zijn om Maci..

Eén gedachte over “Nieuw leven!

  1. O jes wat een verhaal weer zeg wat kan jij het goed verworden hoe je je voel zo veel verdriet en blijschap op jullie pad het verlies van jullie mooie meisje maci dat je altijd af zal vragen waar om ze niet bij jullie mocht blijven dat zal altijd wel verdrietig blijven net wat je zegt het blijft zo dubbel verdriet en blijschap gaan samen na negen maanden krijgen jullie zo.n mooi meisje Liv die negen maande waren heel zwaar voor jullie maar je heb het zo goed gedaan je ben een toppertje Emma is een trotse grote zus van maci *en Liv .jullie hebben een lief gezinnetje en maci zal over jullie waken en er zal tijden zijn dat je over maci kan praten met een lach maar ook dat de tranen blijven lopen en dat mag ook je laat ze gewoon gaan hoor het is zo verdrietig haar te moeten missen maar het overkomt je .maar het is jullie gegunt dat Liv in jullie gezinnetje is gekomen die een zonnestraaltje in jullie leven laat schijnen wij wensen jullie heel veel geluk en liefde toe liefs ome Paul en tante. cok

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: