Terug van weggeweest!

Terug van weggeweest!

Het is alweer een tijd geleden dat ik mijn gevoelens op papier heb gezet. Voor mij een goed teken, ik leefde weer even zoals ik zou willen. Onze reis naar Amerika was een geweldige ervaring. Samen met Emma hebben wij volop genoten van al het moois dat Amerika te bieden heeft. We hebben gelachen maar ook gehuild. We waren echt weer even samen als gezin, niet compleet maar met Maci in ons hart en in onze gedachten. En zelfs Emma zag Maci in de sterren en in de maan daar. Wat ons wel weer een warm gevoel gaf. Nu zijn we weer terug en ik moet eerlijk zeggen dat ik het erg zwaar vind. Terug zijn in Nederland, terug zijn in de realiteit. En ook weer terug zijn in het zware intense verdriet de afgelopen dagen. Ik weet waardoor het komt dat ik me zo voel, maar dat maakt het niet ok voor mij… Aan de ene kant voelde ik blijdschap afgelopen dagen, blij omdat Emma 5 jaar is geworden. Weer een jaartje erbij. Maar aan de andere kant voel ik verdriet. Verdriet omdat Maci nooit een jaartje ouder zal worden.  En verdriet omdat ik weet dat bij alle grote gebeurtenissen in ons leven er een dubbel gevoel is. Blijdschap en verdriet, hoe ga je ermee om? Ik vind het maar lastig. Op de verjaardag van Emma ging het prima, emma was heerlijk aan het genieten van alle aandacht en ik was druk met de visite. En dan gaan ze allemaal naar huis en wordt het weer stiller in huis. Ik kijk naar Emma en Paul die samen met haar nieuwe lego aan het spelen zijn en voel me ineens zo verdrietig worden. Op dat moment dacht ik waar is Maci dan? Ik had hier gewoon met haar op de bank moeten zitten.. En dat doet dan weer zoveel pijn.. En dan komen die rottranen weer.. Ik ben ze zo zat. Ze moeten toch een keer op zijn lijkt me…

Emma is 5 jaar geleden rond moederdag geboren, en dat was een geweldig cadeautje! Nu is het niet zo handig.. Want de dag nadat wij Emma haar verjaardag hadden gevierd was het moederdag. Een dag die heerlijk is voor de moeders die kunnen genieten van al hun kindjes. Maar voor mij nu toch ook weer een heel dubbel gevoel geeft. Want hoe fijn ik het ook vind om van Emma en Paul een ontbijtje op bed te krijgen en kaartjes en cadeautjes, het is maar al te duidelijk dat er toch echt een meisje mist op ons bed. En die leegte voel ik zo duidelijk in mijn hart. Ik kan dat gevoel niet wegstoppen, het moet eruit, dus ook op die dag lig in weer in mijn bed te huilen. We zijn nog even naar Maci geweest op de begraafplaats. Het was alweer even geleden dat ik daar echt gehuild had maar die dag bleven de tranen maar komen. Ja moederdag is ook weer zo’n dag die  extra verdriet met zich meebrengt. Tuurlijk ben ik trots op het feit dat ik haar mamma ben, en hopelijk komt er ooit een moederdag dat het verdriet minder is. Maar deze tweede moederdag zonder Maci is nog net zo zwaar als de eerste moederdag zonder Maci.  Gelukkig is die dag ook weer voorbij.

Nu vanochtend kreeg ik weer een Migraine aanval dus zo gek is het niet dat mijn gevoel me weer in de steek laat en ik me weer even zwaar klote voel..  En dan dus ook weer echt denk ik moet het gevoel van me afschrijven. Ik wil zo graag weer het gevoel terug dat we in Amerika hadden, hopelijk gaan we het weer terugvinden. Nu eerst de rust terugvinden in ons hoofd, en voor onszelf bedenken wat ons nu echt blij maakt. Want iedereen heeft ideeën, maar uiteindelijk moet het voor ons ook goed voelen!

 

Eén gedachte over “Terug van weggeweest!

  1. Lieve Jessica,

    Ik vind het fijn om te lezen dat jullie het zo geweldig hebben gehad in Amerika! Het was ook te zien op de foto’s en filmpjes dat jullie aan het genieten waren. Heel erg bedankt dat we daar deel vanuit mochten maken.

    Wij hoorden Emma lachen op haar verjaardag toen we in de tuin zaten. Wat een heerlijke lach, het is altijd genieten als kinderen plezier hebben.

    Ik hoop met heel m’n hart dat jullie de rust gauw weer terugvinden, uit rust komt kracht.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: