Interview Vriendin februari 2018

Interview Vriendin februari 2018

Het is alweer een tijdje geleden dat ik mijn gevoelens op papier heb gezet. Waarschijnlijk ook omdat er veel gebeurd is en ook nog veel gebeurd in mijn leven op dit moment. Dit jaar is ook weer gestart met Maci net zoals vorig jaar is gestart met Maci en is geëindigd met Maci. Dat meisje zal altijd in onze gedachten zijn en ik heb ontzettend veel de behoefte om over haar te praten en te schrijven. Vorig jaar, ik denk ergens in mei of juni heb ik in een opwelling een mail gestuurd naar het tijdschrift vriendin met mijn/ons verhaal. Het luchtte op om mijn gevoelens onder woorden te brengen en door te mailen naar een onbekend persoon. Daarna heb ik er niet meer over nagedacht en ben ik begonnen met mijn Blog. Op mijn blog kan ik alles schrijven wat ik wil. En iedereen kan het lezen. Of niet!  Afgelopen januari kreeg ik een email van een journalist van het tijdschrift vriendin, of ik interesse had om een interview te doen over mijn verhaal en wat er met Maci is gebeurd. Ik vond het spannend en ook wel emotioneel maar voelde ontzettend de drang om dit te doen voor Maci. Maar ook voor mezelf. En heb toegezegd. Omdat ik deze vraag kreeg rond Maci haar geboortedag hebben we afgesproken om na 10 februari weer contact te hebben. Ik was in die weken veel te emotioneel en te veel bezig met ons mooie meisje Maci. Daarna hebben we afspraken gemaakt en is er een fotograaf en visagiste in ons huis geweest. Emma vond het erg spannend en eind van de fotoshoot wilde ze toch nog even op de foto met mamma. Heel fijn! Ook voor Emma zal dit voor altijd een bijzondere herinnering zijn.

Soms zijn er dagen dat ik helemaal niks kan, alleen maar huilen en verdrietig zijn. En soms zijn er dagen dat ik me sterker voel. Die dag was er zo 1. Ik kon Maci haar verhaal delen met de visagiste. Ik kon de dag doorkomen zonder te huilen. Het was een bijzondere dag waarbij ik me erg verbonden voelde met Maci. Ik was tenslotte met haar verhaal bezig die dag. Ik kon weer iets voor haar doen en dat voelde fijn. Het interview was voor mij wederom het verhaal vertellen van Maci. Wat er in het ziekenhuis was gebeurd en hoe ik het beleeft heb. Hoe mijn gevoel hierbij is. En dat ging prima, tot ik op gegeven moment toch even brak. Alles komt weer boven. Alle woede en frustraties. Alle vragen. Moeilijk! Maar het artikel is heel mooi verwoord. Ik ben er trots op. Ik heb Maci weer even door mijn woorden tot leven gebracht. Dat is mijn angst, dat Maci vergeten gaat worden. En ook al weet ik dat wij haar nooit vergeten. Ik wil dat niemand haar vergeet! Iedereen praat altijd over Emma. Omdat zij zichtbaar is. Maar ook al is Maci onzichtbaar, ze is er wel. Voor ons is ze er wel. Voor ons hoort ze bij ons gezin. Ook Emma praat vaak over Maci. Maar de buitenwereld vind het denk ik moeilijk. Ze vragen altijd hoe het met ons gaat. Maar ze vragen niks meer over Maci. Het is ook lastig. Wat kan je nu vragen over een meisje die niet meer leeft. Mensen hebben zelf ook niet echt herinneringen aan haar. Maar ik vind het fijn als haar naam genoemd wordt. Als er gewoon over Maci gepraat kan worden. En door dit interview wordt er weer even stilgestaan bij ons mooie meisje. Heel fijn!

Hieronder een link waarop een klein stukje van het interview te lezen is, de rest staat in het tijdschrift vriendin, nr 9 op blz 18. Hij is vanaf vandaag te koop in de winkels.

Jessica: ‘Hoe ga je verder na het verlies van je kind?’

 

Eén gedachte over “Interview Vriendin februari 2018

  1. Beste Jessica,
    Ik heb je verhaal gelezen in het blad vriendin. Het heeft me erg geraakt.
    Ik wil je bij deze een website doorgeven van http://Www.nienkecoacht.nl
    Nienke kan jou en je man evt extra helpen bij het verwerken van dit verlies. Ik hoop dat je een kijkje neemt op haar site.
    Liefs Vivian

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: