Gemis, verdriet en rouw

Gemis, verdriet en rouw

Elke dag is weer anders. De ene dag voel ik me sterker dan de andere dag. Vandaag is weer zo’n dag dat alles teveel is. Ik word er zo moe van. Ik wil zo graag van dit gevoel af. Dit verdrietige gevoel dat ik krijg als ik thuis kom nadat ik Emma naar school heb gebracht. Op school voel ik me een super trotse mamma. Emma vind het zo geweldig op school en ik zie haar daar zo genieten. Dan stap ik op de fiets naar huis en het gevoel komt me al tegemoet als ik de poort inrij. Als ik de achtertuin in fiets dan rollen de tranen al over mijn wangen. Dit gevoel vind ik zo moeilijk. Ik kom alleen thuis. Paul is naar zijn werk en dat is goed. Maar ik kom alleen thuis, zonder Maci en dat is zo zwaar. Ik zou nu gewoon voor een lief klein meisje moeten zorgen als Emma op school zit en dat is nu niet meer de realiteit. Mijn droom, mijn wens waarvan ik dacht dat die was uitgekomen is weg. Voorgoed. Maci is voorgoed weg. En dat doet me zoveel pijn. En dan op zo’n dag als vandaag weet ik al dat niks gaat lukken. Het verdriet heeft de overmacht op zo’n dag. Ik kan er niks aan doen. Ik moet het maar over me heen laten gaan, want ertegen vechten heeft geen zin. Dat heb ik al zo vaak geprobeerd maar het lijkt wel alsof het dan alleen maar erger wordt. Dus vandaag is een verloren dag. So be it!

De afgelopen 3 weken zijn extra zwaar geweest. Dat moet ik eerlijk bekennen. Nu zit ik veel in het gevoel van vorig jaar. Al wekenlang. En dat is ook moeilijk. Ik krijg vaak de vraag of ik de dagen een beetje overleeft heb. En mijn antwoord daarop is ja ik heb het weer overleefd, maar eigenlijk ben ik nu nog steeds aan het overleven. Want het zijn momenten die blijven komen in mijn gedachten. Nu bijvoorbeeld zit ik weer veel in de momenten dat Maci thuis in haar bedje lag. Dood! Een woord die ik verschrikkelijk vind maar heb moeten leren om uit te spreken. Maci is dood. Dit is de enige manier om het voor Emma goed duidelijk te maken. Ik zie Maci zo duidelijk voor me liggen in haar bedje. Heel verschrikkelijk als ik eraan denk, maar ben ook heel dankbaar voor die momenten. Want dat wilde ik zo ontzettend graag, Maci in haar kamertje, in haar bedje. En in het ziekenhuis dacht ik echt dat ik dat nooit meer zou meemaken. Maar ze is toch thuis geweest, waar ze hoorde. En ja op de meest verschrikkelijke manier die je je maar kan bedenken als ouder. Toch kon ik haar oppakken en knuffelen voor 1 week lang. Wanneer ik maar wilde. En ook al was het heel moeilijk om haar kamertje in te lopen. En geen spartelende baby in dat bedje te zien liggen, maar een stijf lief klein meisje met gesloten oogjes  en een lichaampje dat ijskoud aanvoelde. Toch weerhield mij dat niet om haar liefkozend uit haar bedje op te tillen en haar mee te nemen naar mijn bed. Om daar heerlijk met haar in mijn armen te knuffelen. Ook al was ze ijskoud en voelde ze heel hard aan. Er was zoveel liefde op die momenten.  En  die momenten mis ik nu zo erg. Ik ga nu gewoon kapot van verdriet omdat ik haar nooit meer kan optillen, nooit meer kan knuffelen, nooit meer zal zien. En ik weet dat ik dit soort momenten mijn hele leven zal hebben. Omdat ik mijn hele leven van Maci zal houden.

Nu aankomende zaterdag is het 1 jaar geleden dat haar begrafenis was. Een dag die ik me vaag kan herinneren. Ik herinner me het gevoel van verslagenheid. Ik herinner me de tranen, het verdriet. Ik herinner me paul die haar kistje droeg waar ze in lag. De hele lange weg naar haar plekje toe waar ze nu in ligt. Ik zelf had al moeite om te lopen, maar Paul heeft onze Maci gedragen tot aan haar laatste plekje.  En ik weet hoe zwaar ze was.. Ik heb Maci het hele ziekenhuis door gedragen toen ze overleden was. Mijn armen trilden ervan, maar ik weet hoe Paul zich voelde. Je wil haar niet loslaten, je blijft haar dragen totdat de taak volbracht is. Totdat het laatste stukje wat je als ouder voor Maci kan doen gedaan is. En dan voel je je leeg. Na de begrafenis was het op! Wij waren op…  Sindsdien proberen we ons leven weer op te pakken. En soms gaat dat vrij goed, en soms vallen we weer terug in dat lege, verdrietige gevoel. Nu de afgelopen paar weken merk ik aan ons beide dat we in een bepaald gevoel zitten dat we niet goed konden beschrijven naar elkaar. Nu ik zo aan het schrijven ben denk ik dat het dit gevoel is, het gevoel van na de begrafenis. We zijn nu een jaar verder, wat nu? Het verdriet is er nog steeds, we missen Maci nog steeds, we zijn nog steeds rouwende ouders. Maar wat kunnen we nu nog voor Maci doen? Ik ben klaar met het fotoalbum. Paul heeft de Maci box zo goed als af.  Voor de rest van de wereld is een jaar een soort mijl pijl van nu heb je alle seizoenen 1 x gehad en kan je weer door. Waarom voelt dit voor ons dan niet zo? Ik zou dat best graag willen, om dat zo te voelen, maar de realiteit is dat Maci nog steeds dood is en dat ons verdriet er nog steeds is…. We blijven doorgaan met proberen om te gaan leven in plaats van te overleven. We blijven genieten van Emma en haar grapjes.. Ons clowntje die ons opvrolijkt wanneer we verdrietig zijn. En we blijven hopen op een toekomst waarin we meer geluksmomentjes hebben dan verdrietige momentjes. En ik blijf praten over Maci en hoop dat iedereen dat met mij blijft doen…

3 gedachten over “Gemis, verdriet en rouw

  1. O jes wat kan jij je goed verworden in je verdriet .het is heel zwaar voor jullie dat zal altijd blijfen .en met wat je zegt maci is dood wat ik ook een verschrikkelijk woord vind maar het is wel zo en met wat je zegt je brengt Emma naar school dan voel je je heel trots en blij dat Emma het leuk vind op school maar je gaat weer naar huis en dan is er een ontzettend leegte die niet gevuld kan worden en je wil voor je zelf zo graag dat je .je ook een beetje beter wil voelen en niet zo verdrietig maar daar dat gaat nog héél veel tijd kosten voor dat je daar aan toe kan geven en deze drie weken zijn dubbel zwaar voor jullie het is niet niks om zo.n klein mooi meisje als maci te moeten verliezen niet voor der mogen zorgen zo als jullie voor Emma doen het zal nog wel heel veel tranen vloeien hoor jes en dat mag ook daar staat geen tijd voor wij vonden het al heel verdrietige dat paul met dat kleine kistje moest lopen waar je kindje in leg dat ishet trieste wat men kan over komen een vader en moeder en zus die hun kindje naar haar laaste rust plaatsje moet berengen .dat hoortniet maar daar word niet naar gevraagt en overkomt je gewoon en zie daar maar mee te leven dat kan eigelijk niet maar ja het gaat allemáál door hoe moeilijk het ook is en hoe veel donkere dagen je ook heb en nog krijgt en zal hoop ik toch een dag komen dat er voor jullie wat lichtere dagen komen en verdriet van maci ga nooit meer weg dat blijft altijd in je gedachten en zeker in jullie hart liefst van ons en jullie zijn in onze gedachten alle vier Paul jij jes Emma en kleine maci*

  2. Je verdriet is helaas voor mij heel herkenbaar. Onze zoon is vorig jaar totaal onverwachts overleden, ik vond hem dood in zijn bed. De onmacht, het ongeloof en het verdriet is onbeschrijfelijk.
    Bij het opstaan merk ik al of het die dag een goede of slechte dag wordt, je staat met de rouw op en je gaat ermee naar bed.Ik werk een paar ochtenden per week, onder schooltijd, puur als afleiding, om niet alleen maar aan het verdriet en verlies te denken. Ook al staat je hoofd er niet naar, het zou je kunnen helpen.
    Bij mij is het ongeloof nog steeds heel groot, en als het besef binnenkomt, komen alle emoties van zijn sterfdag weer boven. Ik doe mezelf niet groter voor dan ik ben, ik leef bij de dag, ik overleef weer een dag, en het verdriet mag er zijn.

    1. Wat verschrikkelijk Jennifer. Hoe oud was je zoontje? Het verdriet is op sommige dagen ondraaglijk. Het overvalt je ook gewoon op momenten. Het ene moment denk ik het gaat wel en dan ineens komt dat verdriet en kan ik alleen maar huilen. Wat een gemis…Sterkte jij. Helaas snappen we elkaars gevoel😫

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: