Geboortedag Maci overleefd!

Geboortedag Maci overleefd!

Er gebeurd van alles, maar ook staat alles stil! Alles staat in het teken van Maci. Toch proberen we ons leven weer stukje bij beetje op te pakken. Elk moeilijk moment is er weer 1 die overwonnen wordt. 20 Januari hebben we ook overleefd. Daar had ik wel vertrouwen in dat ook die dag weer overleeft zou worden. Toch was het een zware, emotionele dag. Geen feestdag zoals het hoorde te zijn maar een rouwdag. Een dag waarbij we uiteraard continue stilstonden bij Maci, met het verdriet dat ze er niet meer is. Maar ook stilstonden bij het feit dat ze een jaar geleden wel geboren is.

Het was moeilijk voor mij om die dag uiteindelijk te beginnen. Ik heb lang in bed gelegen maar uiteindelijk heb ik er toch voor gekozen om me aan te kleden en toen ik eenmaal uit bed was wilde ik ook maar 1 ding. Direct naar Maci toe.. Naar de begraafplaats. Samen met Emma en Paul die kant opgegaan en bloemen bij haar plekje neergelegd en samen met Emma sterretjes aangestoken en toch kaarsjes aangestoken. Niet in een taart zoals het hoort maar in de grond bij haar steen. Ze werden wel uitgeblazen. Door de wind, maar laten we maar bedenken in ons hoofd dat het Maci was die ze heeft uitgeblazen. Dat vind ik wel een  mooie gedachte! S’middags ben ik toch weer even naar bed gegaan, het vreet zoveel energie van me het verdriet. Ik moest echt even bijtanken. Eind van de middag kwamen mijn ouders en zijn we weer naar Maci gegaan. We hebben roze heliumballonnen en een wens ballon de lucht ingelaten. Met z’n allen keken we de lucht in hoe de ballonnen zich een weg vonden  richting Maci. Steeds hoger en hoger vlogen ze. Dat was een vredig momentje.. Toch blijft het zo akelig om daar te staan, met tranen in mijn hart en in mijn ogen. Ons meisje die daar ligt in de koude grond.. Moeilijk voor mij om ook stil te staan bij de mooie momentjes, omdat deze altijd overschaduwd worden door de vreselijke gevoelens die in me zitten.  Dat merk ik nu nog steeds ook tijdens het schrijven. Toch was het een mooi momentje zo op de begraafplaats met mijn ouders en Emma en Paul.  Daarna zijn we naar een restaurant gegaan en hebben wat gegeten en over Maci gepraat. Raar, maar een jaar later realiseerde ik mij pas wat een grote meid Maci eigenlijk was.. Ze is met 38 weken en 3 dagen geboren en woog 3750 gram… Gewoon richting de 8 pond… Dat is best zwaar voor een Meisje.. En aangezien ikzelf niet zo groot ben is dat best een prestatie geweest:) Nu pas een jaar later kan ik over dit soort dingen nadenken, hiervoor was er alleen maar het verdriet, de traumatische verwerking van alles wat we in het ziekenhuis hebben meegemaakt en daarna.

Toen we terugkwamen hebben Paul en ik samen met Emma om 20:44 uur de Maci kaars aangestoken die we van Paul zijn ome Hans en tante Marianne gekregen hadden toen Maci was geboren. Er is die dag door zoveel mensen aan Maci gedacht. Het was heel fijn om deze steun van iedereen te ontvangen op verschillende manieren. Kaartjes die we kregen, cadeautjes en bloemen. Mensen die bij Maci zijn geweest en daar iets moois hebben achtergelaten. Wat voelt dat ontzettend fijn aan… Een heel prettig gevoel tijdens een hartverscheurende dag! Uiteindelijk is dat nu 1 van de weinige dingen die ons echt helpen. Steun op allerlei manieren en in allerlei vormen! En daar zijn we heel dankbaar voor.

Nu weer dag voor dag doorgaan en hopen op mooie momentjes. En uiteindelijk zullen we dan toch aankomen op 10 Februari 2018.. Maci haar sterfdag. Hoe we die weer door gaan komen dat zien we dan wel…

 

Maci Klijnstra

Eén gedachte over “Geboortedag Maci overleefd!

  1. Nou jes wat heb jij dit toch weer mooi geschreven voor jullie kleine meisje maci .het is inderdaad een zwaaredag voor jullie geweest de geboorte dag van maci zo te moeten doen dat is ondraaglijk maar net wat je zeg er zijn ook licht puntjes die voor bij komen die jullie op de een of andere manier wel steets sterker maken en dan dat je haar eerste kaarsje aan steekt wat een blijen gebuurte nis moets zijn en niet op der grafje dat is toch zo intens verdrietig het blijft zo oneerlijk dat ze niet bij jullie mocht op groeien en bij haar zus Emma .nu kan je terug kijken op foto.s die wel heel waarde vol zijn dat jullie er zo veel hebben gemaakt en dat je een mooi foto boek van jullie maci heb gemaakt waar heel veel tranen en verdriet in zit maar je heb het toch gemaakt .er komt meschien wel een tijd dat je maci der foto boek pakt en er in kan kijken dat de scherpen kantjes er af gaat en kan zegen wat een lief en sterk meisje was onze maci en ze zal er altijd voor jullie zijn ingedachte en in jullie hart liefs ome Paul tante cok xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: