Just a few more months…

Just a few more months…

Over een paar maanden is het al zover. Dan gaan we eindelijk onze reis naar Amerika maken met Emma. Toch ben ik daar helemaal niet mee bezig geweest. Er zijn andere dingen in mijn hoofd die de ruimte opvullen met gedachten. Waardoor ik er gewoon niet aan toekom om onze reis te gaan plannen. Het is raar, vroeger had ik dit allang tot in de puntjes gepland. Alles was geregeld. Nu kan ik mij er gewoon niet toezetten… Terwijl ik wel zo graag wil, maar op de een of andere manier vliegen de dagen voorbij. Dagen waarbij ik voor Emma zorg, en voor mezelf en voor Paul. En alle tijd die overblijft besteedt ik nog steeds aan Maci. Ik schrijf over haar. Ik bezoek haar op de begraafplaats. Ik zit op haar kamertje en praat met haar.  Nu komt haar geboortedag eraan. En merk ik dat de emoties weer hoog oplopen. Ik weet dat we deze dag ook weer doorkomen. Op de een of andere manier. Maar het gevoel is heel zwaar, heftig. Alsof ik een marathon aan het lopen ben en de finish maar niet zie. Ik weet dat ik 20 januari ook geen finish zal zien maar op de een of andere manier hoop ik dat ik dan weer wat meer met onze toekomst bezig kan zijn. Nu is het nog steeds dag voor dag leven.   En dat is eigenlijk vaak ook nog  in het gevoel van overleven.  Ik zou zo graag weer een blij gevoel willen hebben die blijft hangen. Niet de vlagen van vreugde die er nu zeker wel weer zijn. Maar vaak volgt hierna de pijn van het verdriet weer. En dat is zwaar! Ik hoop dat als we in Amerika zijn dat we elke dag van ons gezin kunnen genieten. Dat we alleen maar dingen doen die wij willen. Al is dat de hele dag bij de zeehonden rondhangen in San Francisco dan is dat ok. Niks moet, alles mag. Emma staat centraal. Zij is ons zonnestraaltje die deze ervaring zo ontzettend verdient. Het is voor haar ook een heel zwaar jaar geweest. Toch blijft ze vrolijk en blijft ze stralen.. Ze is zo’n heerlijk kind waarvan wij zoveel genieten. En ik weet zeker dat Maci er ook bij zal zijn. We blijven over haar praten, en haar foto zal in elke hotelkamer staan alsof ze er gewoon bij is. Samen op reis met ons hele gezin!

10 jaar geleden zijn Paul en ik samen voor het eerst in Amerika geweest! Een hele bijzondere ervaring. Geweldige landschappen gezien en leuke dingen gedaan en beleefd. Nu 10 jaar later weer terug! Onze gevoelens zijn anders, wij zijn anders. Maar ik weet zeker dat ook nu we een geweldige tijd zullen krijgen waarin we mooie herinneringen zullen maken. Nu bij elke herinnering een stukje gemis van onze Maci, maar zolang we haar blijven noemen zal Maci voor altijd in onze nieuwe herinneringen meegaan. En dat vindt ik zelf wel een mooie gedachte. Omdat iemand er misschien fysiek niet meer is, betekend dat niet dat die persoon er ook helemaal niet meer is. Laatst zei Emma tegen mij dat Maci tegen haar gepraat had. Ik vond dat een mooie gedachte. Toen zei ze dat Maci achter me stond! Ze zei het met zo’n strak gezicht dat ik haar geloofde. Ik kreeg rillingen door mijn hele lichaam, draaide me om en heel stiekem hoop je toch dat je haar ziet, ook al weet je dat dat niet zo is. Tranen stroomden over mijn wangen, want wat zou ik haar graag willen zien.. Maar het is mooi dat Emma dat gevoel wel heeft dat ze haar kan zien. Wat is het toch mooi om een kind te zijn.. Ik hoop dat Emma geniet van alles wat ze meemaakt in haar leven.  En dat wij haar op onze eigen manier een geweldig leven kunnen geven.

Eén gedachte over “Just a few more months…

  1. Lieffies,
    Ik wil het gedicht ‘rugzak’ (gaat vast ook mee)van Floortje Agema met jullie delen.

    In mij rugzak draag ik wat ik verloor, waar ik om rouw, wat ik voelde, wat ik deelde
    verhalen van warmte en van diepe kou

    Mijn rugzak houdt verborgen
    mijn angsten en mijn gemis
    diep onderin de herinnering
    aan wat ooit was en niet meer is

    In mijn rugzak draag ik
    wat ik leerde van het leven
    de pijn en het verdriet
    en de liefde die is gebleven

    Mijn rugzak draagt mijn krachten
    waarmee ik steeds weer verder ga
    en draagt ook mijn tranen
    geraakt, als ik even stil sta

    In mijn rugzak draag ik
    wat mij maakt tot wie ik ben
    hij is steeds makkelijker te dragen
    als ik zijn inhoud ken

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: