Laatste dag van 2017!

Laatste dag van 2017!

Ineens komt het. Een zee van tranen en verdriet. De laatste dag van het jaar! De laatste dag van 2017. Een jaar van zoveel verdriet… Verdriet dat nog lang niet weg is en ook nooit helemaal weg zal zijn. 2018 komt eraan.. Een nieuw jaar. Waarin ik normaal gesproken toch wel wat goede voornemens voor zou hebben. Nu is alles anders. Ik ben anders, ons gezin is anders.  2017 is een jaar geweest van verlies en een ontzettend groot verdriet.

Vorig jaar, toen 2016 overging in 2017 had ik alleen maar gelukkige gedachten. Nog even en dan zou Maci geboren worden.  Nog even en dan zou ons gezin eindelijk compleet zijn. Emma die grote zus zou worden. Mijn droom van moeder van 2 kindjes zou eindelijk uitkomen. Zoveel jaar van verdriet gehad omdat het zwanger worden maar niet lukte.. 2017 zou een geweldig begin moeten hebben. Dat waren mijn gedachten vorig jaar. Op de laatste dag van het jaar…

Nu een jaar verder kijk ik terug op 2017. Een jaar die voorbij gevlogen is. Maar eigenlijk ook niet. Een jaar waarin ik zoveel stukken mis. Er is een jaar voorbij!!! En dat maakt me ook zo verdrietig.. Hoe kan er nu al een jaar voorbij zijn! Ik voel me nog steeds zoals ik me vanaf 20 januari 2017 voel. Verscheurd van verdriet. Nee zo had ik het me vorig jaar niet voorgesteld hoe het een jaar verder zou zijn..

 

Alle hoogtepunten van 2017 zijn overgegaan in dieptepunten. Het geluk van Maci haar geboorte is overgaan in een overweldigend gevoel van verslagenheid, verdriet en woede. En ik wil me niet zo voelen. Ik wil niet alleen maar huilen. Ik wil niet zo’n pijn in mijn hart voelen.. Maar ik kan niet anders. Mijn jongste dochter is er niet meer en ik weet niet hoe ik hiermee om moet gaan…

Maci Klijnstra

Ik mis dat kleine wurmpje zo ontzettend veel. Ik heb 3 weken voor haar mogen zorgen in het ziekenhuis. 3 weken lang heb ik haar mogen aanraken en vast mogen houden. Mogen knuffelen en kusjes mogen geven. Die mooie haartjes mogen wassen en haar mooie gezichtje mogen zien. Elke dag weer. En dan ineens houdt het op. Doet ze haar oogjes nooit meer open. Is haar lichaampje ijskoud geworden. Het is raar maar toen Maci de week voor de begrafenis bij ons thuis in haar eigen kamertje, in haar eigen bedje lag. Toen voelde ze ijskoud aan, toch heb ik haar elke dag meerdere keren uit haar bedje gehaald en heerlijk met haar geknuffeld en met haar gepraat. Voor mij was het niet raar om met een koude baby te knuffelen. De eerste paar dagen van Maci haar leven werd ze koud gehouden om de schade aan haar hersentjes zoveel mogelijk te beperken. Dat zijn mijn herinneringen aan haar. Maci die ijskoud aanvoelde. Een koude baby, niet warm zoals het hoort te zijn.. Zo is mijn leven nu ook, niet zoals het hoort te zijn.. Mijn leven zal nooit meer zo zijn zoals het hoort te zijn. En dat doet zo verdomd veel pijn!

Ik hoop dat 2018 een beter jaar voor ons zal zijn. Hoe? Geen idee. Ik denk dat ik graag zou willen om mijn leven weer een beetje op te pakken. Dat die momenten, dagen, weken van intens verdriet langzaam overgaan in betere momenten, dagen en weken. Dat we een manier kunnen verzinnen om in plaats van te overleven weer echt kunnen gaan leven. En weer kunnen genieten van het leven.  Als ik dan voor mezelf een goed voornemen voor 2018 zou willen verzinnen dan is dat om echt aan mezelf, aan ons gezin te denken.  Ik hoop dat iedereen een mooi oud en nieuw heeft. Wij zullen de jaarwisseling dit jaar slapend ingaan. Geen reden om feestend het nieuwe jaar in te gaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: