Rouw, hoe nu verder?

Rouw, hoe nu verder?

Rouw, wat een ongelooflijk naar en hard woord! Maar ook nu voor ons een periode of misschien wel leven lang waar wij nu in zitten. Maar hoe moet je nu precies verder na een verlies van een dierbare?

Dat is een vraag die ik gelijk had gesteld toen Maci kwam te overlijden op 10 Februari 2017. Vandaag de dag is het 03 November 2017 en nog steeds heb ik nergens een antwoord kunnen vinden. Wat is dit moeilijk zeg. Niemand kan mij dit antwoord geven, hoe ik nu verder moet. Uiteraard zijn er de standaard antwoorden die ik krijg als geef het een plekje of je moet verder voor Emma.  Maar weet je een plekje geven gaat het niet worden. Dat is zo’n standaard zin die ooit door iemand bedacht is en die ik zelf zeker ook heb gebruikt als iemand in mijn naaste omgeving met verlies van een dierbare te maken kreeg.       Nu pas begrijp ik dat deze zin iemand ook heel veel pijn kan doen. Het doet mij in ieder geval wel pijn als ik die rot zin weer te horen krijg. Want de dood van mijn dochter kan en wil ik nooit geen plekje geven. Het accepteren dat Maci er nooit meer zal zijn daar ben ik nog lang niet. Ik ben nu vooral heel boos en verdrietig. En eigenlijk ook best heel eenzaam. Want in mijn familie en vriendenkring zijn er gelukkig weinig mensen die dit verdriet kennen. Maar dat maakt het ook wel weer heel moeilijk voor mij maar ook voor mijn familie en vrienden. Want, en dit is mijn gevoel wat ik nu ga omschrijven, het lijkt wel alsof veel mensen ons nu probeert te ontwijken. Waarschijnlijk juist omdat ze niet weten wat ze nu voor ons kunnen doen of welke woorden ons nu een beetje kunnen opvrolijken. Nou niks zal ons opvrolijken, geen enkel woord zal het verdriet wegnemen. Dus hou daar maar over op om hier verder over na te denken. Enkel steun en luisteren en in ons leven blijven zal ons een klein beetje kunnen helpen.

Verder probeer ik zelf de dagen te vullen met weer een dagelijkse routine op te bouwen. Onze oudste dochter Emma naar school te brengen. Dan een wandeling met de hond gaan maken. De ene keer samen met mijn man en de andere keer alleen, en een enkele keer met een vriendin. Na de wandeling even wat in huis te doen, een wasje, eten koken voor s’avonds ( vaak heb ik daar eind van de dag geen energie meer voor) of even mijn gevoelens van mij af schrijven. Als het dan weer tijd is om Emma van school te halen dan ben ik al helemaal kapot en probeer met mijn laatste energie toch nog even iets leuks met haar te gaan doen. Een spelletje of een boekje lezen of even buiten naar een speeltuin te gaan. Als Emma eenmaal op bed ligt rond 7 uur dan even douchen en op bed netflixen of op de bank tv kijken met het mannetje. En om half 10 weer naar bed toe, om vervolgens wel in slaap te vallen omdat ik hartstikke moe ben, maar wel om de zoveel tijd weer wakker worden en altijd met het besef dat Maci er echt niet meer is. Wat is dit moeilijk zeg! Op dit moment denk ik dat ik een leven lang in een rouwproces zal blijven, want het verdriet komt echt met golven. Het ene moment ben ik verdoofd lijkt het wel en kan ik redelijk normaal praten over het verdriet en het andere moment zijn er alleen maar tranen en kom ik niet uit mijn woorden. Ook nu zit ik weer in zo’n golf van verdriet. Misschien ook omdat het morgen lichtjesavond is op de begraafplaats waar Maci ligt. En we hier eigenlijk ook al weer de hele week mee bezig zijn. Met wie gaan we hier naartoe? Hoe kunnen we Maci haar plekje zo mooi mogelijk maken? Maar het brengt me ook weer zoveel tranen, want ik ben hier nog nooit geweest. Hoe zal het morgenavond aanvoelen. Zal het heel druk worden? Zelf kan ik nu gewoon niet tegen drukte of gezelligheid! Gezelligheid zoals ik vroeger ( voor Maci) had dat voelt nu gewoon niet goed aan. Ik snap heel goed dat iedereen om ons heen weer volledig hun leven heeft opgepakt, maar voor ons gaat dat nu gewoon nog niet. Maar voor morgenavond ga ik er gewoon in zoals ik nu tegenwoordig met alles doe. Als het niet goed voelt dan ga ik gewoon weer naar huis. Luisteren naar mijn gevoel. Dat is zo ontzettend belangrijk nu.  Verder blijf ik lezen en praten met lotgenoten, maar ik denk dat niemand ooit een passend antwoord heeft op de vraag: Hoe verder na het verlies van een dierbare?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: