Praten met lotgenoten

Praten met lotgenoten

Nooit gedacht dat ik dit gevoel zou meemaken.. Het gevoel dat je compleet verdrinkt in verdriet. Dat je niet weet hoe je hieruit kunt komen. Ik heb in mijn leven zeker wel te maken gehad met verlies en moeilijkheden. Maar zo heftig als het verlies van ons tweede kindje heb ik nog nooit meegemaakt.  Al die jaren dat ik zwanger probeerde te worden en het niet lukte waren loodzwaar, maar een kindje verliezen is niet te vergelijken.  Nadat we Maci zo kort na de bevalling moesten laten gaan heb ik heel vaak de gedachten gehad, was ik maar nooit zwanger geworden. Waarom ben ik uberhaupt zwanger geworden als ik toch weer afscheid moet nemen. Vroeger dacht ik altijd, alles gebeurd met een reden. Deze zin zal je mij nooit meer horen zeggen. Want hoe kan het overlijden van Maci een reden zijn die ook maar iets goedpraat. Nee deze zin slaat echt helemaal nergens op.  Die zin is vast verzonnen door iemand die dit verlies niet heeft meegemaakt.  Na het verlies van Maci had ik ontzettend de behoefte om op internet te gaan zoeken naar verhalen, naar mensen die mij kunnen helpen. Hoe kan ik nu verder, wat zijn er voor tips. Maar op internet is er helaas erg weinig te vinden over dit onderwerp. Er zijn een aantal organisaties die bepaalde evenementen organiseren voor ouders die een kind hebben verloren. Mijn man en ik zijn zelf 1 x naar een wandeling met lotgenoten geweest. Dit was best heel heftig. We moesten ruim een uur rijden voordat we bij de ontmoetingsplek waren. Geen idee meer waar dat ook alweer was. Zoals alles op dit moment gaat veel op de automatische piloot en mijn geheugen slaat erg weinig op. Toen we daar aankwamen liepen we het restaurant in en zagen al een groep mensen zitten.   Wat een grote stap was dat zeg om zomaar op een groep onbekenden af te stappen terwijl je met het grootste verdriet van je leven zit. Nee dit was echt heel moeilijk. Maar tegenwoordig vraag ik me af of iets net zo moeilijk is als afscheid nemen van Maci. En het antwoord is altijd nee. Dus we stapten op de groep af en stelden ons voor. Toen namen we plaats aan de hele lange tafel, ik denk dat er zo’n 20 mensen waren. Ik voelde me zo ontzettend kwetsbaar, zo bang dat ‘de vraag’ zou worden gesteld. En hoe ben jij jouw kindje verloren? Dat ik mijn verhaal, of eigenlijk Maci haar verhaal moest gaan vertellen. Daar had ik zo’n angst voor. Ik wilde dat niet vertellen, dan zou ik weer gaan huilen. En soms huil ik zo erg dat ik dat mijn tranen niet meer stoppen en ik niet meer uit de golf van verdriet kan komen. Maar de vraag kwam en ik kwam inderdaad niet uit mijn woorden. Ik kon alleen maar huilen. De vrouw die het vroeg liet mij even met rust en dat had ik inderdaad even nodig. De man die naast mij zat was ook nieuw en vroeg mij later nogmaals of ik iets wilde vertellen. Toen heb ik hem over Maci verteld, heel kort, veel kon ik nog niet praten. Maar de eerste woorden waren er uit! Daarna zijn we gaan wandelen. Een heel bijzondere wandeling waarbij ik bijna de hele tijd met een vrouw heb gepraat. Ik heb echt even over Maci kunnen praten, ons verdriet kunnen delen zonder continue te hoeven uitleggen of te verdedigen. Deze vrouw begreep mijn verdriet helaas maar al te goed. Zelf heeft ze 2 kindjes verloren. Toen ik dat hoorde dacht en zei ik ook tegen haar, hoe kan het dat je hier nu nog bij mij bent. Dat je het verlies van 2 kinderen overleefd hebt? En volgens mij heb ik daar nooit echt antwoord op gekregen, of mijn geheugen laat mij weer in de steek. In ieder geval deze vrouw is er nog, en heeft bewust gekozen om verder te leven en vrijwilliger te zijn om ouders net als zij bij te steunen. Bijzonder! Ik heb er in ieder geval heel veel aan gehad. Ik denk dat dat ook het eerste moment was dat ik weer een beetje vertrouwen had in een toekomst.  Praten met lotgenoten is voor mij ontzettend belangrijk in mijn leven. Hoe lief sommige vrienden of familieleden ook zijn gelukkig voor hun kunnen zij nooit begrijpen hoe zwaar ons verlies is. En zullen zij ons verdriet hopelijk nooit kennen. En onze lotgenoten weten maar al te goed hoe zwaar elke dag weer is. Ik zal zeker het contact blijven houden met de mensen die ik door het verlies van Maci  heb leren kennen. Zij zijn bijzonder belangrijk voor mij omdat wij samen hetzelfde verdriet delen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: