Gesprek Alrijne Ziekenhuis Leiderdorp

Gesprek Alrijne Ziekenhuis Leiderdorp

Maci Klijnstra

Gister op 12 Oktober 2017 hadden we dan eindelijk het gesprek in het Alrijne Ziekenhuis in Leiderdorp. Na aanleiding van wat er  op de bewuste avond met Maci is gebeurd op 20 Januari 2017 is er een onderzoekscommissie bezig geweest op na te gaan of het ziekenhuis fouten heeft gemaakt. Ik moet eerlijk bekennen dat ik er even heel erg doorheen zit op dit moment. Wat een heftige gebeurtenis weer gister. Alles komt letterlijk weer bovendrijven. Al het verdriet, het gemis maar eigenlijk ook de woede. Omdat mijn gevoel naar het ziekenhuis alles behalve positief is geweest. Het gesprek was dus gister om 10 uur en Paul en ik hadden mijn zus Yvon meegevraagd. Voor steun maar ook omdat zij vaak heel sterk is en dus ook zeker niet bang is om voor ons te spreken mocht dat nodig zijn. We waren ontzettend nerveus om het ziekenhuis weer in te gaan, maar eigenlijk ook voor het gevoel dat het ons weer zou geven. Paul en ik wisten beide dat dit gesprek ons persoonlijk niks zou opleveren. We krijgen onze Maci er niet voor terug! Toch vonden we het allebei heel belangrijk om wel ons gevoel te uiten. Om het ziekenhuis te wijzen op procedures die niet hebben meegeholpen in ons drama. En om hopelijk ervoor te zorgen dat als er in de toekomst weer bepaalde situaties gebeuren zoals wat er bij ons en Maci is gebeurd het ziekenhuis en het personeel anders zou reageren, wat misschien wel een leven kan redden…  Het gesprek vond plaats met 3 mensen, een meneer die de voorzitter is van de onderzoekscommissie, ik geloof een gynaecoloog die ook heel even bij mijn bevalling van Maci is geweest en een mevrouw die volgens mij voor het ziekenhuis spreekt. Ik was zo nerveus dat ik sommige stukken mis..  En het stukje van zichzelf aan ons voorstellen heb ik dus ook niet bewust meegemaakt.. Er zijn verschillende punten aangehaald, waaronder het feit dat wij eigenlijk de hele dag op 20-01-2017 te horen kregen van het personeel dat het ontzettend druk is. Elke keer als wij op het belletje drukte ( dus dat wij hulp nodig hadden van een verpleegster) duurde het die dag zo ontzettend lang voordat er iemand kwam. En dan kregen wij dus te horen, ja sorry het is heel erg druk. Op die momenten van de dag was dat geen ramp. Echter was dat wel de reden dat mijn man niet eens meer de moeite nam om op die bel te drukken toen wij ons zorgen maakte om Maci. Hij ging gelijk iemand halen.  En op dat moment kon hij geen verpleegster vinden, alleen een mevrouw aan de balie helemaal aan het eind van de gang. Die op dat moment niet eens met hem meeliep om naar Maci te kijken. Nee in plaats daarvan stuurde zij Paul weer terug naar de kamer om alsnog op die Klote bel te drukken. Achteraf hierop terugkijkend kunnen wij onszelf wel voor ons kop slaan dat wij dit allemaal maar hebben gedaan. We hadden moeten schreeuwen, maar op dat moment geloofde we allebei niet dat het zo mis was bij Maci. Ik was net bevallen, maci had bij mij gedronken, nu slaapt ze, maar ze is wel erg stil. Dat was het gevoel dat wij hadden.  Gister kregen we dus te horen dat de desbetreffend mevrouw aan de balie mijn man niet erg paniekerig vond en daarom dus niet gelijk meeliep, maar eerst de verpleegster ging zoeken die bij aan ons gekoppeld was om ons te helpen die avond. Ook kregen wij te horen dat de verpleegster juist op dat moment even een broodje aan het eten was. En dus alsnog aan de mevrouw van de balie vroeg of zij toch niet zelf even kon gaan kijken bij ons. Even voor de duidelijkheid, mijn man had heel duidelijk gezegd, ik maak mij zorgen om mijn dochter, ze is zo stil. Kan er iemand naar haar kijken… Zoveel tijd die verloren is gegaan in dit verhaal. Dat maakt mij zo boos… Een ouder van een pasgeboren baby gaat toch niet voor niets iemand halen. Als een ouder zegt ik maak mij zorgen om mijn baby dan is dat toch genoeg reden om gelijk even te gaan kijken. Dat is wat we ook gister gezegd hebben. Of geschreeuwd ik weet het niet meer. De procedure is dat verpleegsters gekoppeld zijn aan patiënten en vandaar dat de mevrouw aan de balie eerst op zoek ging naar onze verpleegster.. Weet je, Maci is spontaan gestopt met ademen, haar hartje is gestopt. Dit is niemand zijn schuld. Maar waar ik mij zo ontzettend verdrietig en boos om maak is dat deze procedure zoveel tijd heeft gekost. Elke seconde dat Maci geen zuurstof had is er 1 teveel. Maci is dood omdat zij te lang zonder zuurstof zat en hierdoor teveel schade aan haar hersentjes heeft opgelopen..

Een ander punt die we hebben aangehaald is dat mijn zwangerschap zeker niet ideaal was. Ten eerste ben ik zwanger geworden via een Icsi traject. Daarnaast heb ik Collitis Ulcerosa en gebruik hiervoor ook medicatie. Tijdens mijn zwangerschap was ik ontzettend ziek, ik had ook heel veel migraineaanvallen waardoor ik eerder moest stoppen met werken. Ik had op gegeven moment ontzettend veel jeuk en na bloedonderzoek bleek dat ik zwangerschaps cholestase (galstuwing)had. Dit kan gevaarlijk zijn voor de baby. Vandaar dat ik ingeleid ben. Ook daar is mijn vertrouwen in de gynaecologen van dit ziekenhuis negatief door geworden. De ene gynaecoloog vertelde mij telefonisch dat omdat mijn bloedwaarde op 21 zat en ik dus ingeleid moest worden. En bij mijn volgende gesprek zou ik dan een afspraak gaan maken op welke dag ik ingeleid zou worden. Ik weet nog dat ik telefonisch dus zei dus volgend weekend ben ik bevallen van onze tweede dochter? Waarop het antwoord ja was. Echter bij mijn afspraak gaf deze gynaecoloog aan dat ik helemaal niet ingeleid hoefde te worden. Ik mocht gewoon wachten tot ik 40 weken zwanger was. Maar als ik het toch wilde dan was dit geen probleem. Zo raar, waarom de ene zegt dat ik ingeleid moest worden en de ander zegt dat ik gewoon mag wachten. Omdat ik toch bang gemaakt was heb ik ervoor gekozen om ingeleid te worden. Achteraf heb ik me zo schuldig gevoeld, wat als ik dit niet had gedaan was Maci er dan nu nog geweest? Weet je als moeder voel je je zo snel schuldig. Je gaat zo twijfelen aan jezelf. Heb ik het wel goed gedaan? Heb ik de juiste beslissing genomen? Had ik Maci niet moeten laten drinken bij mij. Had ik dit, had ik dat… Uiteindelijk weet ik ook wel dat het niet mijn schuld is. Het antwoord van het ziekenhuis was, ja mensen zijn allemaal anders, dus gynaecologen ook… Wat een raar antwoord. Continue werden de regels en de procedures erbij gehaald. Maar bij dit niet. ..

Ook kwam bij ons nog steeds de vraag of de galstuwing voor Maci gevaarlijk was.  Elke keer werd gezegd dat zolang zij in de buik zat dit wel gevaarlijk kon zijn, maar eenmaal geboren waarschijnlijk niet. Waarschijnlijk omdat ze geen 100% zekerheid daarvoor konden geven. Nu komt mijn volgende punt, waarom is er na de bevalling niet even naar Maci gekeken, een klein onderzoekje, even naar haar hartje luisteren of alles wel goed is. De reden daarvoor is dat daar ook een procedure voor is. Studies hebben laten weten dat het beter is voor de binding van moeder en kind om ze na de bevalling ruim een uur alleen te laten. Wat een klote zin zeg voor mij. Tranen rollen over mijn wangen. Of ze doorhadden waarom weet  ik niet. Maar ik ben Maci voorgoed kwijt. Of het verschil had uitgemaakt als ze wel even naar Maci haar hartje hadden geluisterd weet niemand. Maar het had zeker geen kwaad gekund. Ook al was haar hartje toen goed geweest als ze geluisterd hadden, dan had ik nu in ieder geval een iets ander gevoel gehad. Nu neem ik het ze gewoon kwalijk dat ze ons gewoon 75 minuten alleen hebben gelaten. Dit terwijl ze niet 100% zekerheid hebben dat een baby gezond is als de moeder galstuwing heeft.    Ze hebben gezegd dat ze dit zeker gaan meenemen en dat ze bij toekomstige moeders direct na de bevalling gaan vragen of het goed is dat ze even naar het hartje gaan luisteren en even een kleine controle bij de pasgeboren baby’s gaan doen. Ik kan me niet voorstellen dat er 1 ouder is die dat niet zou willen…

Kortom ik hoop dat het ziekenhuis meer personeel gaat inzetten als er duidelijk wordt aangegeven dat het druk is. Lijkt mij dat het belangrijker is om patiënten en pasgeboren baby’s de juiste nazorg te geven ook als dit extra geld kost,Dit was helaas bij ons niet het geval…  Dat ze de pasgeboren baby’s wel een korte check up geven, even naar hun hartje en longen luisteren. Dat er vaker bij moeder en kind wordt gekeken en niet zoals bij ons ruim 75 minuten lang alleen laten. Even voor de duidelijkheid, ik geef het ziekenhuis niet de schuld van wat er met Maci is gebeurd, dat zij is gestopt met ademen. Het personeel is hier  naar mijn mening absoluut niet verantwoordelijk voor.  Wel vind ik dat procedures aangepast moeten worden. En dat wanneer een ouder uiting geeft van zorgen over moeder of baby dat iemand gelijk meegaat…

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: