Zwanger worden is eigenlijk niet zo makkelijk!!!

Zwanger worden is eigenlijk niet zo makkelijk!!!

Vroeger leek alles zo makkelijk! Als ik later groot zou zijn dan zou ik mijn eigen gezin hebben, een lieve man en een paar leuke mooie kindjes.. Zo gezegd zo gedaan. Nou niet dus.. Tuurlijk wist ik dat er mensen zijn die helaas niet zo makkelijk kinderen konden krijgen. Of zelfs helemaal niet. Maar ik heb er gewoon nooit bij stilgestaan dat mij dit zou overkomen. Ik heb 2 zussen die ‘volgens mij’ vrij makkelijk zwanger zijn geworden. Dus ik dacht altijd als ik zover ben dan doen we dat wel even. Dus toen Paul en ik zover waren, we hadden heerlijk genoten van ons leven met z’n tweetjes, mooie reisjes gemaakt en uiteindelijk een leuk huisje gekocht in een kindvriendelijke omgeving. Toen dachten we laten we even een kindje maken. Mijn man heeft de ziekte van Darier ( een huidziekte) en kan hierdoor niet tegen UV-straling. Daarvoor gebruikt hij zware medicijnen waarvan we wisten dat een zwangerschap wel wat moeilijker zou kunnen worden bij ons. Toch was ik altijd super positief. Nou en, dan duurt het maar iets langer toch? Ondertussen waren we 2 jaar verder en elke maand die teleurstelling weer. Wat ontzettend zwaar is dit zeg. Op gegeven moment vraagt 1 van mijn zussen aan mij of wij wel een kinderwens hebben. Omdat wij stiekem bezig waren om zwanger te worden hebben we onze wens nooit gedeeld met anderen. We wilden zo graag: Surprise WE ZIJN ZWANGER zeggen.. Ja dan komen toch de tranen wel.. Ja tuurlijk willen we kinderen.. Maar het lukt gewoon niet. Ik voelde me ook een soort van beschaamd.. Waarom lukt het ons nou toch niet.. Mijn zus stelde voor om toch naar de huisarts hiermee te gaan. Dit vond ik echt heel eng. Om mijn diepste gevoelens op tafel te leggen bij iemand die ik eigenlijk niet zo goed ken.Wetende dat er tranen gaan komen.. Toch de afspraak gemaakt. De wens is nu eenmaal groter dan de angst.. En het gesprek viel reuze mee.  We kregen gelijk een doorverwijzing naar het Medisch Kinderwens Ziekenhuis in Leiderdorp. En daar kregen we een intake-gesprek en werd er bloed afgenomen en werden we allebei onderzocht. Toen kreeg ik telefonisch de uitslag. Bij Paul waren zijn ‘zwemmertjes’ wel aanwezig maar niet in grote getallen. En bij mij bleek er ook iets niet helemaal goed te zijn. Ik bleek erg weinig eitjes te hebben voor iemand van mijn leeftijd. Mijn linkereierstok bleek heel weinig follikels te hebben. Waardoor het niet zo gek is dat het ons niet op de natuurlijke manier gelukt is om zwanger te worden. Dit zou ook niet lukken werd er gezegd. Dat was een flinke klap die ik nooit heb zien aankomen. Wat een verdriet had ik. Ik zag onze droom in duigen vallen. Gelukkig was er nog wel een mogelijkheid om via het ICSI-traject zwanger te worden. Ik zou met hormoon injecties mijn aantal follikels extra kunnen laten groeien en deze worden dan na ca. 2 weken via een punctie uit mijn baarmoeder gehaald. Hierna worden de grootste eitjes bevrucht met de beste zwemmertjes van Paul. En dan maar hopen dat het verder gaat delen en een mooie embryo wordt. Het allereerste traject was het zwaarst. Niet precies wetende wat er allemaal zou gebeuren. De hormonen in mijn buik spuiten met een naald.. Bah, ik durf dat echt niet. Dus Paul heeft mij altijd geprikt. Ik werd erg kribbig van de hormonen. Kreeg een opgeblazen buik. Nee ik voelde me er niet prettig bij. En toen ik bijna de punctie kreeg werd ik ook nog ziek. Buikgriep. Ik hield niks binnen. Was zo slap als een vaatdoek. Maar de punctie moest doorgaan. De eitjes moesten eruit gehaald worden. Dus de allereerste punctie lag ik hartstikke beroerd in de stoel. Er waren toen geloof ik 7 eitjes gehaald. En uiteindelijk had ik 3 mooie embryo’s. Elke maand werd er 1 teruggeplaatst. Maar helaas het is niet gelukt. Wat een verdriet elke maand weer. En nu wist mijn familie het ook en vrienden en werkcollega’s ook .Dus continue de vraag en? Ja het was echt emotioneel ontzettend zwaar. Elke x toch maar weer mijn mooie masker opzetten terwijl ik van binnen kapot ging van verdriet. Ik wilde niet deze vrouw zijn die zoveel moeite moet doen. Ik wilde niet deze vrouw zijn met dit verdriet. En toch ben ik haar.. Ik koos ervoor om altijd positief te blijven. Dus op naar de volgende punctie. Deze keer kreeg ik een iets hogere dosis aan hormonen. En Boem, 18 eitjes! De punctie was erg zwaar, het duurde natuurlijk ook wat langer omdat ik veel meer eitjes had. maar uiteindelijk 11 embryo’s! Super blij.. Nu moet het vast wel lukken. Ik mocht ook toen nog kiezen of ik 1 of 2 embryo’s teruggeplaatst wilde hebben. Met 2 heb je natuurlijk meer kans van slagen op een zwangerschap, maar ook meer kans op een meerling. Wij hebben voor 2 embryo’s gekozen. Een meerling was voor ons geen bezwaar. Dan zijn we maar gelijk klaar was onze gedachte:) Bij de 4de terugplaatsing werd ik niet ongesteld… En bij de eerste zwangerschapstest stond er toch echt dat ik zwanger was… Ondertussen ruim 3 jaar verder, maar ik ben zwanger.. Wat een heerlijk gevoel! Ik was kotsmisselijk, de hele zwangerschap. Maar elke x na het overgeven had ik een mega glimlach op mijn gezicht en zei ik: Maar ik ben wel zwanger!! Het was geen makkelijke zwangerschap. Tijdens de zwangerschap kwamen we erachter dat ik collitis ulcerosa heb. Een darmziekte, hierdoor had ik veel moeite met eten en drinken. Ook had ik ontzettend veel last van brandend maagzuur. Ik kon amper liggen of ik begon gelijk weer over te geven. Het was zwaar maar nog steeds denk ik terug met een heerlijk gevoel aan die zwangerschap. Op het verjaardagsfeestje van mijn moeder begonnen de weeeen.  Om kwart voor 8 s’avonds waren we in het ziekenhuis en om kwart voor 11 s’avonds is onze eerste dochter Emma geboren.. Helemaal gezond en we mochten gelijk diezelfde avond weer naar huis.. Emma is nu 4 jaar en een heerlijke meid! Ze is bijna nooit ziek en is ons zonnetje in huis..  En die verschrikkelijke tijd om zwanger te worden is gelukkig niet zo heftig in mijn hoofd meer. Ik ben tenslotte mamma geworden van een prachtige meid! En ik besef me heel goed wat een wondertje Emma eigenlijk is. Dat gevoel hebben wij altijd gehad. Maar al vrij snel kwam het gevoel weer terug bij mij.. Ik wil nog een kindje. Een broertje of zusje voor Emma. Nu denk ik wel eens, had ik dit gevoel maar nooit meer gehad. Dan had ik nu niet in zo’n gevoel van verdriet gezeten. Een gevoel van verdriet wat niet alleen mijn hele leven zal beïnvloeden, maar ook die van Paul en Emma…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: