Icsi-traject van Maci

Icsi-traject van Maci

Onze wens voor een tweede kindje! Mijn man was er ook klaar voor toen Emma 1 jaar was geworden, dus we gingen weer naar het ziekenhuis toe. Deze keer wist ik al precies wat de weg was die ik weer moest gaan afleggen. Zwaar, maar ik stond er positief in. Het is tenslotte al een keer eerder gelukt. Omdat we van de poging bij onze dochter Emma nog 8 embryo’s over hadden, gingen we gewoon daarmee verder. 8 kansen om zwanger te worden. Ik had er echt een heel goed gevoel over. Dat zijn al meer kansen dan ik nodig had bij Emma! Maar na 8 terugplaatsingen nog steeds niet zwanger. Dat betekende dat ik nu toch echt weer moet beginnen met het spuiten van de hormonen en dan dus ook weer een punctie zal krijgen. Ik weet nog dat ik me echt ongelukkig voelde, maar weer is de wens groter dan de angst. Toch heb ik bewust even een pauze genomen. Het werd me allemaal teveel. Zoveel verdriet, ik was op. Ik kon niet meer. Na een tijdje even niet met een nieuwe zwangerschap bezig te zijn ging ik toch weer beginnen met de hormonen.Na deze punctie had ik 5 embryo’s. Bij deze ronde is de regel in Nederland helaas veranderd en mag je dus bij de leeftijd van 38 jaar 2 embryo’s tegelijk laten terugplaatsen. Dus nu gewoon 1 per x gedaan. Weer niet zwanger… Die maand erop de volgende terugplaatsing.. En op de dag dat ik mag testen nog steeds niet ongesteld geworden. Zal het toch gelukt zijn deze keer??? Maar de test geeft aan dat ik niet zwanger ben. Wat een drama! We zijn al 2 jaar bezig en elke maand weer dit verdriet. Ik besluit dat ik echt even niet meer door kan gaan. Mijn man begrijpt dit gelukkig maar al te goed. Onze dochter Emma is in die periode ook jarig en ik wil me echt even op haar gaan richten. Daarna gaan we ook op vakantie dus gelukkig even genoeg afleiding. Ik ben druk bezig met alle voorbereidingen hiervoor. Echter ben ik nog steeds niet ongesteld geworden. Op de dag dat we op vakantie gaan besluit ik om toch nog een keer een zwangerschapstest te doen, en deze geeft aan dat ik zwanger ben!!! We huilen nu ook weer, maar deze keer van geluk! Wat een heerlijk gevoel. Ons tweede wondertje gaat er toch echt komen! Ook deze zwangerschap was niet makkelijk. Weer de hele zwangerschap de misselijkheid en het overgeven, weer het brandend maagzuur. Maar bij deze zwangerschap ook heel veel migraine gehad. Zoveel dat het mij niet lukte om te blijven werken. Dus eerder gestopt met werken en dit gaf mijn lichaam weer een beetje rust. Een beetje, niet heel veel. Ik had bloedarmoede dus heel weinig energie. Daarnaast kreeg ik overal jeuk op mijn lichaam en bleek ik zwangerschaps cholestase te hebben. Oftewel galstuwing en bij een te hoge waarde hiervan in mijn bloed kan dit negatief effect hebben op ons kindje. Mijn bloedwaarde bleek op de grens te liggen. Namelijk 21 en er is mij verteld door 1 gynaecoloog dat bij een bloedwaarde van boven de 20 de moeder ingeleid zal worden omdat het gevaarlijk kan zijn voor het kindje. Nu zat ik zelf gelukkig al op 38 weken dus bij mijn volgende afspraak in het ziekenhuis zou ik horen wanneer ik zou gaan bevallen! Echter kreeg ik een andere gynaecoloog die het niet nodig vond dat ik ingeleid zou worden.. Wat is dit nu, waarom zitten ze niet op 1 lijn! We moesten zelf maar even nadenken wat wij willen! Uhmm nou ik ga liever voor veiligheid voor mijn kindje dus laten we alsjeblieft de bevalling gaan plannen. Achteraf weet ik echt niet waar ik nu goed aan heb gedaan!! Had ik moeten wachten tot Maci zelf aangaf dat ze er klaar voor was? Of was het toch heel verstandig en is dit de reden geweest dat we ons kindje toch even levend hebben mogen vasthouden..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: