Bevalling Maci

Bevalling Maci

Op 20 januari 2017 is onze tweede dochter Maci geboren. Maci is om 20:44 uur geboren in het Alrijne Ziekenhuis in Leiderdorp. Volgens de verloskundige een perfect gezonde baby, en ze werd  bij me neergelegd zodat wij even rustig konden bijkomen van de bevalling.
We werden vrij lang alleen gelaten, achteraf bleek dat dit zeker 75 minuten was. Maci had even bij me gedronken en daarna lag ze heerlijk naast me. Ik lag op mijn zij want ik had onzettende rugpijn. Daarnaast had ik een flinke migraine aanval tijdens de bevalling gehad en daarna kwam er nog 1. Ik was behoorlijk uitgeput. Maar gelukkig kon ik even bijkomen zodat ik later echt kon gaan genieten van onze mooie Maci…
Mijn man Paul zat naast ons, hij kon Maci haar gezichtje niet zien. Ik deed af en toe even mijn ogen open om even naar haar te gluren. Ik heb migraine met een aura dus in het begin heel lastig om haar te zien, maar toen deze wegtrok en ik alleen met de hoofdpijn en misselijkheid overbleef kon ik haar mooie gezichtje weer goed zien. Ze lag er vredig bij. Lekker te slapen. Paul vond haar alleen wel erg rustig. Ik keek naar haar en zag een mooi vredig meisje. Maar door zijn opmerking kreeg ik toch een vreemd gevoel in mijn onderbuik. Ik liet hem toch maar iemand halen. Normaal drukte we op de rode knop en dan zou er iemand komen. Echter de hele dag door duurde het zolang voordat er daadwerkelijk iemand kwam. Daarom ging Paul iemand halen. Het duurde even voordat er iemand kwam maar wat er toen gebeurde staat voorgoed op mijn netvlies. De verpleegster liep naar mij en Maci toe en riep haar naam. Maci, maci…Maar Maci reageerde niet. Ze lag er alleen maar vredig bij.. Ik keek naar het hele tafereel alsof het een film was. Ze tilde Maci op en riep oh god! Ik zag alles gebeuren. Maci was helemaal slap.. Ze leefde niet meer..Haar armpjes bungelden naast haar lichaampje. En ik lag in dat bed ernaar te kijken alsof ik verdoofd was. Ze rende weg met Maci in haar armen en riep haar collega: Yvonne. Gek dat ik dat nog zo goed weet. Ik stuurde mijn man erachteraan.. En toen lag ik daar helemaal alleen in dat bed. Net bevallen.. Niet wetende wat er met maci aan de hand is.
Op gegeven moment kwam er een verpleegster mijn kamer in lopen. Ik vroeg waar is Maci? Wat is er gebeurd? Leeft ze nog? Maar ze kon mij niks vertellen. Ze zijn druk met Maci bezig werd mij verteld.Ik heb me nog nooit in mijn hele leven zo leeg gevoeld. Tranen stroomden over mijn wangen, maar ik voelde ze niet. Mijn mooie kindje. Wat is er gebeurd? Je kan toch niet zomaar stoppen met leven? Dat kan toch niet?
Ik werd onder de douche gestopt en toen kwam er nog een zuster aan die zo ontzettend gehaast deed. De schone kleren werden over mijn natte lichaam getrokken. Er was geen tijd om me af te drogen. Er was geen tijd om sokken aan te doen. Ik moest als een gek in de rolstoel zitten. En zo werd ik naar Maci gereden. Daar aangekomen zag ik mijn man zitten met een blik op zijn gezicht die ik nog nooit had gezien. Tranen rolden over zijn gezicht, en toen ik Maci zag zei ik tegen hem: Is dit het? Is Maci weg?
Ze lag daar aan de beademing, zoveel slangetjes overal.. De kamer vol met artsen, verpleegsters.. En maci lag daar maar. Ze ademde weer maar verder wisten we niks.. Maci werd naar het LUMC in Leiden overgebracht en wij moesten er zelf maar achteraan met de auto.. Nou dat is natuurlijk helemaal geen optie in deze situatie dus mijn zus gebeld en zij heeft ons naar het LUMC gebracht. Daar werd ik naar een kamer gebracht en duurde het uren voordat de arts ons kwam vertellen hoe het met Maci ging. Ze hielden haar in slaap en hadden haar in een koelpakje gedaan om de schade aan haar hersentjes zoveel mogelijk te beperken. Na 3 dagen ging het koelpakje uit en werd ze weer opgewarmd. Ze kreeg een MRI scan.
Nu kwam het hoor, het gesprek met de arts die zou zeggen dat Maci teveel schade zou hebben opgelopen. Maar verassend genoeg was hij redelijk positief. De kans op overleven is 80/90 procent. Wel met kans op een beperking. Maar ook hiervan was de kans groot dat Maci gewoon een mooi leven zou kunnen krijgen. Wat een opluchting.. Dit had ik niet verwacht maar wat een opluchting…
Na een tijdje deed Maci haar oogjes eindelijk open. Wat heeft ze mooie oogjes. En dan begint ze te knijpen in onze vinger. Wat een heerlijk gevoel. We mogen haar ook weer optillen. Wel met alle slangetjes aan haar lichaampje, maar ons meisje kunnen we knuffelen.. Wat een heerlijk gevoel. Toch blijft er een naar gevoel knagen. Ze heeft nog steeds een soort stuipjes. Geen epilepsie maar de arts geeft aan dat dit bij volwassenen die zuurstof tekort hebben gehad ook voorkomt. Ze houden het in de gaten.. Ook krijgt Maci een infectie aan haar navel en aan haar longen. Ze wordt nog zieker. Daarnaast kan ze nog steeds niet zelfstandig slikken. Dit komt totaal niet overeen met wat ze op de MRI scan gezien hadden. Nadat ze weer iets is opgeknapt wordt er een tweede MRI scan gedaan. Maci is nu 2,5 week oud.
En dan komt de arts met de uitslag. De MRI scan laat duidelijk zien dat Maci overal schade heeft opgelopen. Maci heeft geen kans op een leven meer.. We gaan kapot van verdriet. Zoveel gemengde gevoelens gehad de afgelopen paar weken en dan toch deze klote uitslag. En toen moesten we ook zelf de dag uitkiezen waarop Maci van de beademing zou worden gehaald. Pfff hoe hebben we dat allemaal kunnen doen? Als ik er nu aan terugdenk dan weet ik het niet.. We zaten echt in de overlevingsstand.. Uiteindelijk hebben we gekozen voor vrijdag 10 Februari 2017. Maci is op vrijdag 20-01-2017 geboren en ze is op vrijdag 10-02-2017 overleden. Ze is overleden in onze armen terwijl ze onze liefde heeft gevoeld. En op vrijdag 17-02-2017 hebben we haar begraven. Op vrijdag 07-07-2017 hebben we haar steen geplaatst zodat haar plekje af is. En nu? Hoe moeten wij nu verder zonder ons tweede kindje?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: